w międzyczasie...

DJ - rząd B

2011-03-11T21:47:00.003+01:00

Strasznie powoli mi to idzie, ale zmierzam do celu :)

BTW znalazłam świetnego bloga, w którym są tutoriale do wszystkich bloków DJ-a. Zanim go znalazłam nie wyobrażałam sobie szycia niektórych bloków. Teraz już żaden nie jest mi straszny :)

Oto skany moich wypocin (wybaczcie, ale nie mam cierpliwości obierać ich z drobnych nitek, przyjdzie na to czas, jak będe zszywać całość):

B-1 Batchelor Buttons

B2- Sweet Tater Pie

B-3 Mirror Image

B-4 Chris's Soccer Field

B5- Hot Cross Buns

B-6 Wild Goose Chase

B-7 World Series

B-8 Water Lily

B-9 Tinker Toy

B-10 Jud's Trophy

B-11 Melissa's Cross

B-12 Starflower

B-13 Four Corner Press

Dear Jane

2011-02-06T17:08:00.000+01:00

Trzy lata temu napaliłam się na uszycie swojego partchworku Dear Jane. Uszyłam kilka bloków i leżały sobie w zapomnianym pudełku. Wyjęłam je ostatnio i doszyłam jeszcze kilka. W sumie na 13 rzędów pierwszy mam uszyty :):):)

Teraz żałuję, że zaczęłam je szyć na surówce. Na pewno surówce najbliżej oryginałowi, ale widziałam piekne patchworki w innej kolorystyce. Zastanawiam się czy szyć dalej na surówce, czy z tych 13-tu coś uszyć i zacząć od nowa, czy w ogóle sobie odpuścić szycie całego DJ-a tylko wybrać najfajniejsze bloki i z nich coś uszyć.

Na razie wrzucam zdjęcia gotowych bloczków. Jakby ktoś chciał poczytać o moich początkach i zmaganiach z pierwszymi blokami to zapraszam tutaj

Nazwy dla poszczególnych bloków powstały w czasie kursów organizowanych przez Brendę Papadakis na początku lat dziewięćdziesiątych XX w

A-1 Pinwheel Gone Awry

A-2 One-Two Buckle My Schoe

A-3 Hunter's Moon

A-4 Courtney's Stethoscope

A-5 Cathies Campfire

A-6 Uncle Homer

A-7 Dad's Plaids

A-8 Florence Nightale

A-9 Cabin Fever

A-10 Which Points West

A-11 Peble's Protest

A-12 Framed Fancy

A-13 Starlight - Starbright
No i wszystkie razem dotąd uszyte...

Nowe fotki Crazy Blue

2011-02-05T14:04:00.000+01:00

Czy ktoś mógłby mi wytłumaczyć dlaczego blogger wrzuca zdjęcia na początek postu a nie na koniec? Z tego powodu nie mogłam edytować poprzedniego postu a nowe zdjęcia wrzuciłam tutaj. Musiałam je wrzucać od końca. Co jest grane?

Na zdjęciach kolory bardzo zbliżone do naturalnych :)

Patchwork na razie leży zapakowany w worek. Czeka aż wymyślę dla niego miejsce przeznaczenia lub właściciela :)

Crazy blue i trochę wspomnień

2011-01-23T20:15:00.000+01:00

Pół roku temu myślałam, że moje szycie to już przeszłość. Miałam bardzo ciężki okres i chyba lekką depresję. Pochowałam maszyny do szycia, szmaty wyniosłam do piwnicy. Po wiecznym szyciowym bałaganie w moim pokoju pozostało tylko wspomnienie.

Było mi z tym dobrze i błogo. Maszynę wyciągnęłam z powodu szkolnego kiermaszu świątecznego. Obiecałam paniom ze świetlicy moich dzieci, że coś na kiermasz uszyję. A potem już poszło. Wygarnęłam z piwnicy pudło z niebieskimi szmatami i postanowiłam, że coś z nich uszyję. Szyło mi się fajnie, bo bez zobowiązań. Tu sobie zszyłam, tam sobie zszyłam, popuszczałam wodze fantazji, biorąc szmatki jak leci. W trakcie szycia przyszły do mnie różne szyciowe refleksje i wspomnienia z dzieciństwa. Moja Babcia szyła. Obszywała całą rodzinę w ciężkich czasach komunizmu. Nie mam pojęcia skąd brała materiały. Często bywałam u Babci i patrzyłam jak szyje. A ona pokazywała mi różne rzeczy i triki, więc będąc młodą panienką miałam z grubsza pojęcie, przynajmniej teoretyczne, jak się wszywa rękawy czy kołnierzyki, jak się podszywa dekolty. Mniej więcej w trzeciej klasie podstawówki od drugiej babci, pracującej w demokratycznych ;) Niemczech dostałam małą, dziecinną maszynę do szycia. Prościutką, szyjącą łańcuszkiem. Szyłam na niej maniacko ubranka dla lalek z flanelowych onucy przynoszonych z pracy przez mojego tatę. Wszystkie moje lalki miały kwieciste, zielone ubranka. Pod koniec podstawówki szyłam na maminym łuczniku przytulanki. Dalej nic w sklepach nie było ale zaczęły się pojawiać takie śmieszne materiałowe hipcie. Najpierw odgapiłam jednego hipcia a potem zaczęłam już sama wymyślać i projektować zabawki. Na osiemnastki wszystkie moje koleżanki dostawały ode mnie moje prace. Pamiętam, że jednej uszyłam smoka a dla innej kupiłam buciki niemowlęce i przerobiłam je na dwa pieski. Zabawki robiły furorę. Na studiach mi przeszło. Do szycia wróciłam dopiero będąc w ciąży. I tak mi już chyba zostanie, mam nadzieję... Skończyłam niebieskiego crazy-potwora. Zadziwiające, że tak szybko. Zwykle duże rzeczy leżały u mnie około roku. Wyszedł naprawdę pięknie. Ma niestety jedną podstawową wadę – jest niebieski. Niebieski do mnie nie przemawia. Ostatnio zaś siedziałam w domu z chorymi dziećmi i oko moje padło na rozpoczętą niebieską pracę. A, co mi tam, stwierdziłam, coś tam jeszcze podoszywam. I jakoś tak poszło i szło i szło… aż skończyłam. Piękny jest. Bo zainspirowana pracami Kasi Ino Ino (która jest moim pikowaniowym guru) i blogami amerykańskich quilterek postanowiłam porządnie go wypikować. Do tej pory duże potwory pikowałam wyłącznie po szwach bo bałam się, że jak coś zepsuję to będzie strasznie dużo prucia. A teraz mi nie zależało – jakby co, to wyrzucę ;) No i, kurczę, udało się! No, cudnie wyszło! Od tygodnia walczę z techniką fotograficzną. Aparat się zbiesił, zaginęła bateria. Zdjęcia robiłam na przemian komórką i kamerą i niestety są fatalne. Jak już diabeł odda baterię od aparatu to zrobię lepsze fotki i podmienię. A na razie nie chcę się wstrzymywać z pisaniem tego posta, bo mam w zanadrzu następną ciekawostkę ale o tym sza…. Czas na okropnie nieudane fotki:

Poświąteczne podsumowania

2011-01-09T11:23:00.000+01:00

Dużo czasu minęło od ostatniego wpisu. Padł mi laptop, potem był naprawiany, potem znowu padł. Potem zrobiło się niebezpiecznie blisko do świąt i już nie miałam czasu na zabawy komputerem. Teraz nadrobię zaległości zdjęciowe. Niestety, w pośpiechu większość zdjęć robiłam już po zapakowaniu kiermaszowych wyrobów w woreczki, na dodatek telefonem komórkowym (jakiś pomór padł na elektornikę w moim domu po koniec roku) przez co ucierpiała ich jakość.

No to do dzieła:

Obiecana pomocnica kuchenna wisząca w mojej kuchni:

Obiecanego niebieskiego crazy-potwora nie pokażę, bo oczywiście go nie skończyłam. Kto mnie zna to wie, że u mnie wszystko musi nabrać mocy urzędowej. A takie duże projekty muszą poleżeć przynajmniej rok ;)

Poniżej kolekcja aniołów na kiermasz:

Włosy zrobiłam z czesanki.

Poniżej anioły z włosami bardziej "włosowatymi" :)

Przed świętami nastąpiło szaleństwo piernikowe. Zrobiłam chyba ze trzy kg pierniczków, które zostały rozdane do klas moich dzieci i w ramach prezentów różnym osobom.Zrobiłam 15 szopek witrażowych i 15 domków z piernika. Część poszła na kiermasz a część została rozdana w ramach prezentów. Jeden domek moje dzieci pożarły :) . Fotki znowu kiepskie, bo nie chciałm wyjmować piermików z folii. W końcu miały być do jedzenia więc nie chciałam ich narażać na zabrudzenie.

Przy okazji pokażę Wam girlandę, którą wieszam na święta. Skrzaty uszyłam dwa lata temu ale chyba ich nigdy nie pokazywałam.

I jeszcze na koniec ostatnia praca, którą szyłam na wczorajsze urodziny koleżanki mojej córy.

Zdjęcie fatalne. Zapomniałam zdjąć z obiektywu filtra polaryzacyjnego i niestety fotka zrobiona w pomieszczeniu sie nie udała. Podusia jest trochę ciemniejsza i wyszła naprawdę śliczna, czego niestety na tym zdjęciu nie widać. Podusia zainspirowana podobną, znalezioną na blogu "Patchwork and pottery"

Poza tym moja Ula na urodziny w tym roku dostała małą maszyne do szycia i też uszyła podusię dla Esterki. Malutką, dla lalki. Niestety, durna matka nie zrobiła zdjęcia tej podusi buuuu....

Buziaczki dla wszystkich i do następnego razu.

Budzę się do ż.... szycia :)

2010-09-21T23:07:00.000+02:00

Nade(j)szła jesień i jest nadzieja, że będzie złotawa, cicha i miła. Pojawiająca sie nieśmiało kolorystyka mojej ulubionej pory roku powoli zaczyna pobudzać uśpione wiosną namiętności.

Ostatni okres obfitował w sporo wrażeń. Między innymi zmieniłam pracę. No, może niedokładnie to co robię, ale za to zmieniło się miejce robienia. Z dużego miasta przeniosłam sie pracowo do miasta satelitarnego. Wyszło mi to na zdrowie głównie ze względu na czas dojazdu do pracy bo omijam korki. Ale jednak zmiana ta kosztowała mnie to sporo stresu, najpierw w planowaniu potem w realizacji a na końcu w przystosowywaniu się do nowego miejsca gdzie nikogo nie znałam a i praca, niby ta sama ale jakby inna. Ale teraz już się troszke opierzyłam i zaczęło hulać.

Poza tym z ciekawszych wydarzeń - w czasie powodzi majowej urwało nam drogę. Na początku wyglądało to niewinnie ale po kilku tygodniach z drogi w kilku miejscach zrobiły sie kilkumetrowe dziury wgłąb i nam ją zamknęli. Teraz do dużego miasta mamy dalej o 7 km. Niby niewiele ale to oznacza, że dwa razy dalej. Szczęściem była ta zmiana pracy, bo do miasta satelitarnego jeszcze drogi nie urwało. Hihi.

Teraz ponoć drogę mają naprawić do 15 października. Ale tak im to niemrawo idzie, że nadzieja jest nikła. Chyba, że przyspieszą nagle z racji jesiennych wyborów. Się zobaczy.

Ale do rzeczy.

O międzyczasie miało być. Aktualnie międzyczasu jakoś niewiele. Dzieciątka oba już do szkoły polazły. Starsze do drugiej a młodsze do pierwszej klasy. Starsze zbiesiło się okropnie przez wakacje i teraz niestety codziennie mamy wojnę o odrabianie lekcji. Już mi to bokiem wychodzi. Młody ryczy, histeryzuje, nie chce pisać tego co im pani kazała. Masakra. Nie wiem, czy to normalne? Rozmawiałam z mamą chłopca z Patryka klasy i jej synek po wakacjach ma podobne objawy. Mam nadzieję, że szybko im przejdzie bo już długo nie pociągnę. Brakuje mi pomysłów do zachęcania...

Dzisiaj było zebranie w szkole. I znowu wyprowadziło mnie z równowagi. Pokłóciłam się z rodzicami o lekcje tańca, które chcieli organizować w trakcie lekcji w-f. Już w zeszłym roku była o to wojna i myślałam, że wystarczy ta jedna. Ale nie. Sytuacja jest taka, że w szkołach grasuje bardzo drapieżna szkoła tańca. Żerując na modzie, wywiedzionej zapewne z programu telewizyjnego co to gwiazdy w nim tańczą, organizuje w każdej (sic!) klasie lekcje tańca. Rodzice chcą, dzieciaki też. OK. Z tym, szkoła tańca chce te lekcje organizowaać do południa. Zatem pasuje im zrobic to w czasie lekcji w-f. A rodzice się zgadzają. O dziwo, dyrekcja chyba też nie widzi problemu. W zeszłym roku postawiłam się okoniem bo mój syn nie chciał chodzić na żadne tańce a ja nie mam zamiaru go do tego zmuszać. Już nie mówiąc o płaceniu. Miałam poparcie kilkorga rodziców, których dzieciaki też nie chciały chodzić na te tańce. Pani od tańców namawiała, nawet mówiła, że dla niektórych może zniżke zrobić, a w końcu, że nawet kilkoro dzieci może chodzić za darmo. Tym sposobem namówiła chyba całą klasę. Ale mój syn jest uparty. I ja też :) Dla mnie argumenty są takie:

- lekja w-f, jak każda inna lekcja, jest obowiązkowa, gwarantowana i bazpłatna, więc czemu mam za nią ekstra płacić?

- nauczycielka ma zapłacone za wykonywanie swojej pracy, czyli przeprowadzenie lekcji w-f a nie za siedzenie i patrzenie jak ktoś inny prywatnie uczy dzieci tańczyć, względnie picie kawy w pokoju nauczycielskim...

- lekcje w-f są tak samo ważne jak inne lekcje, jeżeli nie ważniejsze biorąc pod uwagę, że coraz więcej dzieci ma skrzywione kręgosłupy od siedzenia przy komputerze. Im więcej się będą ruszać tym lepiej. Czyli w-f na w-fie a lekcja tańca dodatkowo.

- lekcje wf- są tak samo ważne jak inne lekcje. W-f ma też pewiem program i dzieci po każdej klasie powinny coś tam umieć. Wiele dzieci w dzisiejszych czasach w ogóle nie umie biegać. Nie mówiąc już o zrobieniu przysiadu czy przewrotu. Zrobienie na w-fie płatnych tańców wygląda tak samo jakbyśmy zamiast obowiązkowego angielskiego wynajęli sobie panią od francuskiego bo tak nam się podoba.

Zaznaczam, że nie mam nic przeciwko tańcom. Moja córka w pierwszej klasie będzie na tańce chodzić. Ale nie na lekcji wf-u :)

Och, wkurzyłam sie tak bardzo, że jutro chyba zapytam w kuratorium czy popierają tą praktykę. A wkurzyłam się dlatego, że pani na zebraniu dzisiaj powiedziała, że jeżeli lekcja tańca zorganizowana jest w trakcie godzin lekcyjnych to jest taniej niż po godzinach! No, szczyt wszystkiego!!!

Ufffff....spuszczam z gwizdka....

O międzyczasie miało być.

Zatem w międzyczasie, którego ostatnio nie mam, uszyłam sobie tildową pomocnicę do kuchni (Country girl). Fotka niestety nie zrobiona, ale nadrobię :)

Poza tym wygarnęłam z czeluści wszystkie niebieskie, latami składane szmaty. Składałam je dlatego, że jakoś niebieski do mnie nie przemawiał a wyrzucić przecież szkoda :) No i się uzbierało. Zatem teraz mam stół zawalony niebieskimi szmatami i postanowiłam uszyć pierwszy patchwork do którego nic nie dokupię. Zużyje to co mam. Nazywać się będzie "Crazy Blue". Oryginalnie, prawda? ;) Nazwa wskazuje jaką techniką szyte. Jak mi się uda go skończyć do grudnia to pójdzie na licytację na kiermaszu szkolnym. Chyba, że znajdę dla niego jakieś inne przeznaczenie.

Foty obiecuję w najbliższym czasie...

I..

witajcie po przerwie :) cmok

Przerwa na łączach

2010-05-09T10:14:00.000+02:00

Ogłaszam przerwę na łączach do....
no nie wiem do kiedy.
Do czasu aż mi przejdzie niechęć do sieci, niechęć do szycia, niechęć do robótek wszelkich.
Obecnie absorbują mnie inne sprawy.
Czy wrócę do tego co było... nie wiem...może.
Ale pewnie nieprędko.

Jeżeli ktoś tu jeszcze zagląda to pozdrawiam serdecznie.

Szybkowar, szafa i wracam do szycia

2010-02-08T18:31:00.000+01:00

I oto nastąpił dzień, kiedy na moim blogu pojawiła się kuchnia. Nie przypuszczałam, że kiedykolwiek to nastąpi. Ale dostałam od kuzynki z Niemiec szybkowar i nie mogłam pominąć tego faktu :)

Po wypróbowaniu, stwierdzam, że dla osób mojego pokroju tzn:

a) nie lubiących spędzać długich godzin przy kuchni

b) mających mało czasu, nawet gdyby lubiły

c) mających kłopoty z planowaniem

szybkowar jest rozwiązaniem idealnym. Pomijam tu fakt, że gotowanie w szybkowarze jest zdrowsze, bo dzięki skróceniu gotowania nie uciekają z niego cenne witaminki.

Od przyjazdu z Niemiec w szybkowarze ugotowałam między innymi gulasz wołowy w pół godziny. Zwykle taki gulasz gotowałam co najmniej 2 godziny a i tak miękkość mięsa pozostawiała sporo do życzenia. Albo udawało mi się go przypalić. W szybkowarze nie ma możliwości przypalenia, bo nie wygotowuje się płyn.

Ugotowałam też rosół w 10 minut od zagotowania. Wow!!!

Dzisiaj wypróbowałam urządzonko po raz kolejny. Mam zawsze problem z potrawami, których składniki należy przygotować dzień wcześniej. Dlatego, że nie umiem planować gotowania na dzień następny. A jeżeli już na przykład nastawię sobie do moczenia fasolę to z reguły o tym zapominam i w następnym dniu radośnie gotuję coś innego nie zwracając uwagi na garnek z zawartością. Po trzech dniach fasola nadaje się do wyrzucenia. Ewentualnie, przy odpowiedniej porze roku, można ją zasadzić w ogródku.

Zatem dzisiaj postanowiłam ugotować fasolkę po bretońsku. Nigdy nie gotowałam takiej potrawy z przyczyn wymienionych powyżej. Mniej więcej umiałam sobie wyobrazić co należy włożyć do garnka ale jeszcze dla pewności składniki sprawdziłam w internecie. Moje gotowanie wyglądało następująco:

Do szybkowaru wsypałam suchą, wypłukaną fasolę piękny jaś. Całą małą torebkę, którą nabyłam dzisiaj będąc w sklepie. Zalałam gorącą wodą, tak na oko, żeby fasola miała dość głęboko. Wsypałam wegetę, zamknęłam szybkowar, nastawiłam na dwójkę (bo to taki gar co ma dwa stopnie ciśnienia) zapaliłam gaz, zaczekałam aż zasyczy, zmniejszyłam gaz do minimum, nastawiłam na minutniku pół godziny i oddaliłam się do przyjemniejszych zajęć. Jak zapipało, wyłączyłam gaz, rozszczelniłam szybkowar (trzeba to robić sposobem opisanym w instrukcji, bo inaczej można sobie zrobić krzywdę) i sprawdziłam miękkość fasoli. Była jeszcze lekko twardawa, ale tak miało być. Nie powiem, że przewidziałam, że taka będzie. Gotowałam na oko bo nie posiadam przepisu na gotowanie suchej fasoli w szybkowarze ;). Do gara włożyłam tak ze trzy łyżki koncentratu pomidorowego Pudliszki (używam tylko takiego) i kostkę Knorr o smaku wędzonego boczku. Następnie pokroiłam dużą cebulę i dwie laski kiełbasy i podsmażyłam na oliwie, podsypałam mąką i wrzuciłam wszystko do gara. Dodałam też dwa małe listki laurowe, kilka ziaren ziela angielskiego i trochę świeżo zmielonego pieprzu oraz dużo majeranku. Garnek znowu zamknęłam szczelnie lecz tym razem na jedynce. Nie, żebym miała pewność, że tak ma być. Jakoś tak pomyślałam, że z kiełbaską to lepiej na jedynce, co by się nie rozpadła. Po ponownym zasyczeniu szybkowaru znowu zmniejszyłam ogień, nastawiłam minutnik tym razem na 20 min i znowu oddaliłam się kurcgalopkiem. Jak znowu zapipało, spacerkiem wróciłam do kuchni, rozszczelniłam garnek i moim oczom ukazała się piękna, pachnąca i miękka fasolka po bretońsku. Reasumując: ugotowałam fasolkę po bretońsku w niecałą godzinę z suchego produktu. W trakcie nie musiałam mieszać ani sprawdzać ubytków płynu. Ach, jaka jestem zadowolona z mojego gara!!!

Chciałam się Wam jeszcze pochwalić moją nową-starą szafą. Szafa ma ponad sto lat. Została odrestaurowana i stanęła w moim pokoju. Wreszcie mam gdzie chować ubrania! Mam poza tym teraz wenę na dalsze upiększanie pokoju. Wczoraj zaczęłam szyć pokrowiec na owerlok. Pokażę Wam go wkrótce. A na razie kilka ujęć szafy:

Cdn...

Nadrabiam...

2010-02-08T11:40:00.000+01:00

Dużo wydarzyło się od chwili mojego ostatniego wpisu. Ula obchodziła swoje szóste urodziny. Zorganizowaliśmy je w Arsharterze . Zaprosiliścmy dziesięcioro dzieci z przedszkola wraz z rodzicami. Było naprawdę świetnie. Zabawy ruchowe z rodzicami, teatrzyk, pyszne i ładnie przygotowane jedzonko. Polecam, aczkolwiek dla tych, którzy dysponują w miarę zasobnym portfelem.

Many events happened since my last post on my blog. My daughter, Ula, celebrated her sixth birthday. We arranged it in Arsharter, Cracov. We invited ten children form Ula's kindergarten, with theyr parents.

Everyone enjoyed himself very much. Games, small teather, delicious and attractively made treat. It was very nice. I recommend that place.

Potem nastąpiły ferie. Pojechaliśmy do rodziny, na północ Niemiec. Po drodze nocowaliśmy w hotelu w Słubicach. Nie pisałabym o tym, bo przecież to nic nadzwyczajnego, ale zdarzyło sie tam coś, o czym chcę napisać. Będąc już u rodziny zorientowałam się, że zginął mi dekielek od komórki, ten co zasłania baterię. Przypomniałam sobie, że w hotelu telefon upadł mi na ziemię, podniosłam go i wrzuciłam do torebki. To był ten moment, kiedy klapka mogła odpaść a ja tego mogłam nie zauważyć. Pomyślałam, że pewnie telefon długo bez tego dekielka nie pociągnie. Przyjdzie mi pewnie nabyć jakiś nowy. Ale wracając do domu mieliśmy się zatrzymać w tym samym hotelu, więc liczyłam, że jest jeszcze szansa na znalezienie zguby. Zatem od razu po przyjeździe na miejsce zgłosiłam w recepcji zgubę i poprosiłam o ten sam pokój. Liczyłam, że może klapka wpadła gdzieś tak, że osoby sprzątające mogły jej nie zauważyć. Niestety, po przeczołganiu się pod łóżkami i szafkami stwierdziłam, że klapki nie ma. Szkoda...

Rano obudził mnie pan z recepcji. Przyniósł mi klapkę przed końcem swojej zmiany. Sprzątające znalazły ją i schowały, bo pomyślały, że może ktoś się po nią zgłosi. Niezwykłe. Wróciliśmy do hotelu po tygodniu, nie rezerwując wcześniej pokoju...

During the winter holiday we went to our family to north Germany. We have one break in our way. We stopped in hotel in Slubice. I wouldn't write about it, but I want to write about one event. In Germany I noticed, that my mobilephone hadn't the back flap, which covers the battery. I had to lose it in the hotel. I was despaired, because telefone wouldn't probably work long without this flap. But, after week in our family, on our way home, we sopped in this same hotel without erlier booking. I report my loss to the reception. In the morning the receptionist brought me my flap to the room. He sayd, that charwoman finded my flap while she cleaned the room week ago. She locked up it

and then I had my loss. Wow!

Morze Północne zamarznięte. Miejscowi mówili, że od 15 lat nie widzieli czegoś takiego. Temperatura około 5 stopni. Na minusie. W tym czasie u nas było około minus 20, ale tam, przy silnym wietrze i "tylko" minus 5 praktycznie nie dało się wyść z samochodu. Brrrr.

North Sea was frozen. The locals informed us, that they hadn't seen this phenomenon

for 15 years. The temparature was minus 5 degrees (Celcius). The strong, icy winter made, that one couldn't get out the car. Brrrr...

Wracając z ferii, zatrzymaliśmy się w Hamburgu żeby zobaczyć Miniatur Wunderland .

Fantastyczne miejsce dla dzieci ale także dla rodziców. Można tam spędzić nawet 5 godzin (jak nie więcej) nie nudząc się wcale. Polecam.

During our way home we was in Miniatur Wunderland Hamburg . It is amazing place! Fantastic for the children and their parents too. One can spend about 5 ours or more observing trains, cars, cable-railways arranged in many known places of world.

Trochę fotek (some fhotos):

ciąg dalszy nastąpi...

to be continued...

Kołdra dwuletnia (Two-years-old quilt)

2010-01-02T12:05:00.000+01:00

Skończyłam przed świętami kołdrę, która miała być prezentem świątecznym dwa lata temu. Jakoś nie miałam do niej serca. Leżała na oczach jak wyrzut sumienia. Ile razy na nią padło moje oko, tyle razy skręcało mnie w środku. Przepikowana jest tylko po szwach, bo chciałam ją jak najszybciej skończyć i podarować. Udało mi się w ostatniej chwili i została wreszcie podarowana. Bardzo się spodobała a ja odczułam ulgę i mogę się zabrać za kolejną dużą rzecz.

Before Christmas I finished the quilt which was to be a Christmas-gift two years ago. I had no heard to sew it. It was lying on my wardrobe and every time I glanced at it, I felt remorse. Finally, I have sewn it in the dead line this Christmas and the quilt was given. Uffff! The recipient enyoied the gift and I have felt ease. Now I can start new big project.

Przed świętami robiłam mnóstwo rzeczy: uszyłam cztery kanapy na kiermasz, uszyłam lawendowe podusie dla mamy na prezent, piekłam pierniczki i domki piernikowe, i juz nie wiem co jeszcze. Niestety, w ferworze walki przedświątecznej nie zrobiłam ani jednego zdjęcia. Prezenty zostały podarowane, pierniki zjedzone. Zupełny brak dokumentacji... buuu

Dzięki obdarowanym mam jedno zdjęcie piernikowego domku.

Before Christmas I was doing plenty stuffs. I had sewn four tissue-box-covers for Christmas Fairs, three small lavender-filled pillows as a gift for my Mum, I've baked gingerbreads and ginger small houses, and don't know what else. In the hurry time I didn't pick any photo. Gifts had been given, gingers had been eaten, I have no dokumentation...

Thanks to recipient I have one photo of ginger small house.

Szczęśliwego Nowego Roku

Happy New Year!

Losowanie

2009-12-06T23:33:00.000+01:00

Bardzo dziękuję wszystkim osobom, które wzięły udział w zabawie. To bardzo miłe, że tyle osób tu zajrzało i że spodobał się Wam mój anioł.

Thanks to everybody who take part in my candy. It is very nice to see so many people looking in my blog and enjoying my Angel of Roses.

Dla mnie to też była fajna zabawa, zobaczcie:

For me it was very funny too, look:

Miseczka z wydrukowanymi losami.

A bowl with printed draws.

Z powodu późnej pory mój mąż robił za sierotkę

In case of night-time my husband was a drawter

A wygrała:

And the winner is:

Serdeczne gratulacje i proszę o kontakt w sprawie adresu naziemnego :)

Congratulations and give me a note about your adress, please.

CANDY

2009-11-22T12:32:00.000+01:00

Uszyłam Różanego Anioła. Chciałabym go komuś podarować.

Pomyślałam więc, że czemu by nie zrobić candy?

Zatem zapraszam do zabawy

Zasady są znane: proszę o wpis pod postem i umieszczenie powyższego zdjęcia i linka na swoim blogu.

Na wpisy czekam do 5 grudnia, losowanie odbędzie się 6 grudnia.

I have sewn Angel of Roses. I would like to give it to someone.

So, I decided to make a candy and I invite you to take part in it.
Rules are known: write a commentary behind the post and place the upper photo and link on your blog. For the notes I will wait to 5 December. Drawing lots will be done on 6 December.

Eugenia Kuchenna / Eugenia the Cook

2009-11-15T10:18:00.000+01:00

Mas zaszczyt przedstawić Wam Eugenię Kuchenną. Uszyłam ją dla mojej przyjaciółłki, której kuchnia urządzona jest w kolorach rastafariańskich, bardzo kolorowo. Anioł kuchenny mieszkający w takiej kuchni winien być gruby i raczej śmieszny a nie romantyczny , zatem Eugenia właśnie taka jest :)

Jeżeli ktoś jest zainteresowany kupieniem włosów, jakie używam do szycia moich lalek oraz utensyliów kuchennych i innych fajnych dodatków, to kupiłam je tutaj

I beg to introduce to you Eugenia the Cook. I have sewn it for my friend. Her kitchen is in rasta colours - red, green and yellow. Angel of her kitchen have to be fat and rather funny, not romantic, so Eugenia is like that. :)

I jeszcze chciałam Wam przedstwić nasze kociska:

I'd like to introduce to you our cats too:

Ciężko pracowałam /I've been working hard

2009-11-07T12:16:00.000+01:00

W zeszłym tygodniu ciężko pracowałam wykorzystując trzeci tydzień siedzenia w domu z chorymi dziećmi.

Last week I've been working hard, because of sitting home with my ill children.

Powstały tildowe skrzaty, które w oryginale mają być połączone prezencikami i stanowić girlandę, ale nie jestem pewna, czy tak zrobię. Jestem jednak pewna, że będą występowały razem, bo we trójkę prezentują się sympatycznie.

Tilda's gnomes have been made. Oryginally they are joined together like garland, by I don't know if I'll join them like that. But I do know, that I will not separe them, because they look nice together

Na kiermasz świąteczny w szkole Patryka (7 lat) uszyłam też dwie kanapy - chusteczniki.

Gdyby ktoś chciał uszyć podobne, zrobiłam kiedyś tutorial

For Christmas Fair in my son's Patryk (7 y old) school, I sewed tissue-box-covers. If someone want to sew sofa like mine, I've made tutorial

Wcześniej uszyte przeze mnie kanapy można zobaczyć tutaj i tutaj

The sofas which had been sewn former by me, you can see here and here

Uszyłam też patchworkową matę do pokoiku mojej córki Uli (5 lat). Ula wiesza sobie na niej swoje prace:

I sewed patchwork to hang in my dauther's Ula (5y old) room. She hangs on it her drawns and paintings.

Dzieci mówią...

2009-10-28T21:05:00.000+01:00

Patryk (6 lat, czyli jakiś rok temu) pytał mnie, czy mogłabym ich (czyli jego i Ulę) wcześniej odebrać z przedszkola. Tłumaczyłam mu, że nie mogę, bo ja muszę pracować a oni muszą chodzić do przedszkola.

Przysłuchująca się rozmowie Ula (wtedy 4 lata) skwitowała:

- bo tak to już jest, że dzieci nie mogą iść na emeryturę...

........................................

Dzisiaj

Patryk (7 lat) siedzi w wannie i bawi się kaczką-gwizdkiem, która wydaje wyjątkowo irytujące, za przeproszeniem -"pierdzące" dźwięki. Mówię mu, żeby był w końcu cicho bo za ścianą zasypia jego siostra. A on nato:

-nie da się być cicho z gwizdkiem w buzi...

...........................

A to fotka zrobiona jakieś dwa lata temu:

Zapoduszkowałam się

2009-10-27T13:02:00.000+01:00

W szkole mojego syna organizowany jest kiermasz świąteczny. Postanowiłam uszyć trochę fantów, a że czas leci strasznie szybko pora zabrać się do roboty. Długo myślałam co by to mogło być i stwierdziłam, że trzeba wrócić do początków. Poszewki na poduszki mogą osiągnąć relatywnie najwyższą cenę w stosunku do czasu, jaki poświęca się na ich uszycie. Więc, korzystając z tego, że siedzę w domu z chorymi dzieciakami po nocach szyję sobie...

motywy świąteczne

zawsze chciałam uszyć trick karciany

ale jakoś sobie nie za dobrze wyliczyłam ilośc trójkątów i sporo mi zostało

więc z resztek uszyłam samotną poszewkę:

Na razie tyle udało mi się uszyć fantów poduszkowych. Tak wyglądają zapakowane w profesjonalne woreczki:

Poza tym machnęłam jeszcze strasznie nieudanego anioła, też z przeznaczeniem na kiermasz:

No i jeszcze uszyłam dwie podusie z pięknego kociego materiału nabytego w pierwszym polskim sklepie z zachodnimi materiałami patchworkowymi. Pierwsze kocie poduszki musiały zostać przeznaczone dla moich kotolubnych dzieciaków. Na pewno uszyję jeszcze takie poduszki na kiermasz, poza tym mam jeszcze jeden pomysł na wykorzystanie tych ślicznych szmatek ale o tym sza...

A oto podusie moich dzieci:

czyż nie śliczne te szmatki?

Ku przestrodze

2009-10-17T19:25:00.000+02:00

Było tak:

Wracałam z dziećmi samochodem. Godzinę wcześniej wyjechałam z domu, bo w tym dniu Patryk miał pasowanie na pierwszaka i zmuszona byłam wziąć dzień urlopu. Jak wyjeżdżałam droga była ok. Ale padał śnieg, co w dniu nauczyciela było zaiste dziwne i dość zaskakujące. Droga do naszego domu (powiatowa zresztą) prowadzi serpentynami w górę. Jadąc z dołu ma się po lewej stronie pagórek a po prawej osuwisko. No i jechałam sobie tą uroczą drogą w sypiącym dość intensywnie śniegu. Około 50 metrów od wjazdu na naszą posesję po lewej stronie zrobił się korek. Jak się potem okazało ktoś jechał na letnich oponach (he he, a kto na takich w tym dniu nie jechał?) i bał się zjeżdżać na dół, no to sobie stanął. A za nim stanął sznurek samochodów, który zaczął wyprzedzać jakiś przemiły człowiek, zapewnie spiesząc się bardziej niż inni. I z tym to miłym człowiekiem stanęłam oko w oko a raczej maska w maskę na ośnieżonej drodze. Po chwili za mną też pojawił sie sznurek samochodów. Przez chwilę tak staliśmy mierząc się wzrokiem. Potem pan odkręcił szybę i pokazał mi, żebym się cofnęła. Odwróciłam się. Za mną w odległości około 3 metrów stał samochód a za nim kilka następnych. Ok, mogę cofnąć ;). Oni pewnie też, choć stoimy wszyscy na pochyłej drodze, na łuku, po prawej osuwisko a pod kołami obutymi w letnie opony, błoto pośniegowe. Spróbowałam. Hm... trochę mnie znosi. Wysiadłam, sprawdziłam ile mi jeszcze brakuje do skraju drogi. Około pół metra. Ok, próbuję dalej. Cóż, nie jest to jednak dobry pomysł bo ślizgawica pod kołami tęga. W międzyczasie z korka samochodów jadących w przeciwnym kierunku zaczęli wysiadać ludzie i obsobaczać spieszącego się bardziej niż inni, miłego pana. Pan odpowiedział wiązką słów odpowiednich na takich mało wyrozumiałych brutali i dalej tańczył swoim pick-upem próbując wcisnąć się pomiędzy dwa samochody na pasie przeznaczonym dla ruchu w odpowiednim kierunku. Sytuacja zrobiła się beznadziejna. Postanowiłam, że nie będę narażać moich dzieci na niebezpieczeństwo wylądowania na łące poniżej drogi, więc wysiedliśmy, zamknęłam samochód i poszłam z nimi na piechotę do domu. Zostawiwszy ich samych w domu, wzięłam wiaderko ze żwirem i ślizgając się jak na lodowisku pobiegłam na dół. W międzyczasie ludzie zepchnęli na bok strachliwego kierowcę, będącego przyczyną całego zamieszania i korek powoli zaczął się rozładowywać. Udało mi się podjechać pod dom nienaruszonym samochodem. Alleluja!

Ale to nie był koniec atrakcji. Od 11 przed południem tego dnia we wsi nie było prądu. Zrobiło się już ciemno. Wyjęliśmy świeczki, ale świeczkami nie nagrzeje się domu. Okazało się bowiem, że jak nie ma prądu to nie ma też ogrzewania. Mimo, że piec mamy gazowy to sterowany jest prądem, więc jak nie ma prądu to nie ma ciepła. Powoli robiło sie w domu coraz chłodniej. Śnieg wiąż padał. Zobaczyłam, że drogą przejechał pierwszy pług. W końcu, dość wcześnie położyłam się z dziećmi spać. W jednym łóżku, w moim pokoju. Żeby było cieplej, a poza tym w zupełnych ciemnościach dzieciaki bały się spać u siebie. Po jakimś czasie zadzwoniła mi komórka. Zdążyłam jeszcze zobaczyć, że dzwoni mąż (miał dłużej zostać w pracy) i komórka padła. Pomyślałam "no dobra, wstanę i zadzwonię do niego ze stacjonarnego". Ale telefon był głuchy. Fajnie, ciemno, zimno i jeszcze bez łączności ze światem. Przemknęło mi przez myśl, że może dzwonił bo nie może dojechać, albo coś się stało. Ale nie dopuszczając do rozbujania mojej wyobraźni natychmiast stwierdziłam, że jak dzwoni to żyje a jak żyje to musi sobie poradzić. Duży jest. I poszłam spać. Po jakimś czasie usłyszałam dobijanie się do drzwi. Mąż wrócił, ale droga zawalona była połamanymi gałęziami. Bez rękawiczek (bo rano nie spodziewał się takich opadów śniegu) usuwał te gałęzie żeby wjechać pod dom. I teraz, zgrabiałymi rękami nie mógł otworzyć kluczem drzwi... Dzień się skończył szczęśliwie. Rano poszliśmy wszyscy do swoich miejsc pracy i nauki ciesząc się, że tam choć ciepło i jasno. Z pracy dzwoniłam do sołtysa czy już może prąd włączyli. Sołtys powiedział, że nie. „Nie mamy prądu, nie mamy wody, katastrofa” mówi. Pomyślałam, że biedny sołtys, pewnie ma wodę ze studni a pompa na prąd i nie działa. My to chociaż wodę mamy, nawet ciepłą bo piec na wodę działa niezależnie od prądu :) Dojechawszy do domu stwierdziłam, że niestety, u nas też nie ma wody. Trzeba było szybciorem wyłączyć piec co by się nie przegrzał. Potem się okazało, że padło pół kilometra sieci wysokiego napięcia w lesie, gdzie połamały się drzewa pod ciężkim śniegiem. Linia ta doprowadzała energię do przepompowni wody. Tiaaaa, no to mamy klęskę. Pojechałam do Carefour’a po zapas wody, miski i wiaderka bo w dobie pralek i zmywarek mało się takich pojemników w domu używa. W międzyczasie mój mąż zorganizował dzieciom harcerskie atrakcje . Wody wokoło było pod dostatkiem. Tylko w postaci śniegu. Więc rozmrażali ten śnieg na kuchence, na szczęście gazowej, w celu uzyskania wody do mycia. Fajnie było ale wciąż zimno. Temperatura w domu spadła do 15.5 stopnia. Przetrwaliśmy drugą noc. Rano wciąż nie było prądu i wody. Temperatura w domu 14.5 stopnia. Przypomniałam sobie harcerskie czasy, kiedy człowiek musiał się wykąpać w misce wody. Na szczęście w robocie, w szkole, przedszkolu kaloryfery grzały, woda była, luz blues. Przyszedł piątek, stwierdziliśmy, że jeszcze trochę wytrzymamy, jak do niedzieli nie włączą tego prądu to będziemy szukać wyjścia awaryjnego. Na szczęście po południu od sąsiadki dowiedziałam się, że już po wszystkim. Wróciliśmy do cywilizacji. Po powrocie do domu wszyscy mieliśmy szampańskie humory. Teraz już wszystko jest cudowne - ciepłe kaloryfery, ciepła woda prosto z kranu i światło, pralka, zmywarka bla bla bla... A dzisiaj przyjechali panowie podłączyć nam kabel telefoniczny, który zerwała złamana brzoza. I mamy nawet internet!!! Wow!

Cała ta sytuacja przypomniała mi o artykule, który czytałam niedawno w Polityce. O aktywności słońca, plamach i możliwej w przyszłości katastrofie energetycznej. Czytając to myślałam, że trzeba by pomyśleć o jakichś alternatynych źródłach energii. Po ostatnich wdarzeniach wiem, że jest to konieczne. Zdecydowaliśmy się nabyć agregat prądotwórczy i zakupić zapas paliwa. W razie konieczności będzie można do niego podłączyć sterownik pieca OC i pompę w studni. Wodę w kranach mamy z wodociągu ale mamy też studnię. Wodą z niej podlewamy ogród. Ale istalacja wodna pozwala przełączyć tę wodę do obiegu w domu. To chyba jednak nie koniec. Biorąc pod uwagę, że wszystko w dzisiejszym świecie napędzane jest prądem trzeba chyba pomysleć co będzie jakby ustały dostawy gazu...

roztapianie śniegu

nabyte zapasy wody pitnej

Dzieci mówią...

2009-10-13T23:48:00.000+02:00

Dzieci mowią czasem fajne rzeczy. Do tej pory nie zapisywałam tego ale chyba czas - zanim zapomnę - zebrać to wszystko gdzieś. Tylko gdzie? No, może być przecież tu.

1) Sześcioletni Patryk nie chce sprzątać swoich zabawek. Tłumaczy, że jest zmęczony. Ja go pytam:

- a czym ty jesteś, Patryk, taki zmęczony?

Na to moje dziecko:

- mamusiu, ja już mam sześć lat i mam prawo być zmęczony!

2) Czteroletnia Ula opowiada, że była trochę niegrzeczna w przedszkolu. Wywiązała się rozmowa:

- Ula, a czy ty nie mogłabyś chociaż raz się postarać być grzeczna?

- nie mogę, mamusiu.

- a dlaczego nie możesz?

- bo ja już się taka urodziłam.

3) Jedziemy samochodem już dość długo, wymyślamy różne zabawy dla dzieci. Najpierw było czytanie w myślach wyrazów od tyłu. Na przykład dzieci miały wyobrazić sobie napisane słowo PIES i przeczytac go od tyłu. Po jakimś czasie zmiana zabawy. Teraz mają wymyślać wyrazy na zadaną literkę. Na literkę H pięcioletnia Ula mówi: HEM. My na to, że nie ma takiego słowa. A ona sie upiera, że jest. No to co to jest ten HEM, pytamy. Ona na to, że to taki "mały zielony skrobik". Tu już nas totalnie zatkało. Po długich dywagacjach doszliśmy, że skompilowały się jej dwie zabawy i chodziło jej o MECH

ciąg dalszy nastąpi :)

A oto autorzy tych wypowiedzi:

Szkolne paranoje cz.I

2009-10-13T23:11:00.000+02:00

Mój syn właśnie zaczął swoją przygodę ze szkołą. Pierwsza klasa. Minęło półtora miesiąca i mam już sporo przemyśleń na temat obecnego stanu edukacji. Na ogół nieprzyjemnych. Ale o tym innym razem. Na razie musze się wywnętrzyć na inny, pokrewny temat.

Wychowawczyni nam się trafiła specyficzna. Z zawodu prawniczka - się przyznała, dodając, że dyrekcja zakazała jej o tym mówić...

Zaczęło się od tego, że powiedziała rodzicom na zebraniu, że nie umie rysować, nie ma zdolności plastycznych i bazdrze jak kura pazurem. Hmmm, dziwne dość, że nauczyciel w klasach 1-3 może się poszczycić takim brakiem zdolności do rzeczy, które w tych klasach są jakby podstawowe. Dzieci głównie coś rysują, kolorują, uczą się pisać ładne literki... A Pani nie umie. Na przykład kazała nam w domu zrobić papierowe słoneczniki na gazetkę, bo przeciez ona nie będzie robić na lekcji 30-tu słoneczników dla każdego dziecka po jednym. A na gazetkę trzeba słoneczniki zrobić bo w drugiej pierwszej klasie wychowawczyny robi z dziećmi piękne rzeczy na lekcjach więc "my się też musimy wykazać". Nawiasem mówiąc czasem chodzę po szkole i żadnych słoneczników nigdzie nie widziałam a były robione trzy tygodnie temu. Może rodzice muszą przyjść do szkoły zrobić tę gazetkę?...

W piątek dziecko poinformowało mnie że na poniedziałek ma zrobić drzewo genealogiczne. Troszkę się spięłam bo akurat na ten weekend wyjeżdżaliśmy ze znajomymi w góry w piątek zaraz po lekcjach a powrót był zaplanowany na niedzielę wieczór. Więc nijak czasu by nie było na nasmarowanie drzewa. Dziecko mnie uspokoiło, że nie musi być na poniedziałek, może być na wtorek. Zatem w poniedziałek całą rodziną zasiedliśmy w celu opowiedzenia dziecku o koligacjach rodzinnych. Ustaliliśmy wygląd drzewa i dziecko smarowało to drzewo z godzinę, przepisując pracowicie imiona swoich protoplastów pisanymi literami. Uparło się, że drukowanymi robić nie będzie, bo w szkole drukowane zakazane. Dodam dla ułatwienia, że w szkole do tej pory z pisanych literek przerobili A, O i M, więc praktycznie każdą inną literkę musiałam mu pisać na wzór i pracowicie ją przerysowywał, raz lepiej raz gorzej. Zwykle gorzej.

Dzisiaj przyszedl ze szkoły z nosem na kwintę. Za drzewo dostał tylko plusa bo było po terminie. A wczoraj dzieci dostawały piątki za drzewa genealogiczne wydrukowane z komputera. Zapewne dzieci są takie genialne, że już potrafią takie rzeczy na kompie robić same. Ja tu chyba czegoś nie rozumiem.

Jutro moje dziecko ma pasowanie na pierwszaka. Cała feta z tego ma być: ciastka, soczki, bukiety dla dyrekcji i wszystkich nauczycieli w pogotowiu. Rodzice się spięli, kasę pozbierali, już od dwóch tygodni omawiane są szczegóły przedsięwzięcia, kto co ma przynieść, kto co ma załatwić, kto ma gdzie być i o której godzinie niemalże. No a dzisiaj Patryk przynosi ze szkoły kwiatka wyciętego z papieru, na którym NA JUTRO ma przykleić swoje zdjęcie a całość wykleić kuleczkami z bibuły. Ponoć ma to być niezbędne na jutrzejszą imprezę. Umarłam. Po nauczce z drzewem nie ośmieli się moje dziecko przynieść coś później niż na zadany dzień. Już nie mówiąc o tym, że kwiatki potrzebne są na pasowanie. Zatem rodzina zasiadła, trzy dorosłe osoby i jedno dziecko zwijały te kuleczki i przyklejały do kwiatka ponad godzinę. Ciekawe ile czasu by to zajęło gdyby Patryk miał to zrobić sam... Jak jutro okaże się, że te kwiatki nie zawisną na jakimś bardzo widocznym miejscu całej imprezy nie zdzierżę....

A oto efekt naszej pracy:

Dla rozluźnienia napiszę jeszcze, że moje młodsze, przedszkolne, pięcioletnie dziecko tak zdefinowało "pasowanie":

"Pasowanie to jest bicie dzieci pasem, żeby sprawdzić ile wytrzymają"

Ciekawe, BTW, skąd maluchom przychodzą do głowy takie rzeczy? Dodam, że pasem dzieci nie katujemy i w ogóle nie wiem czy mamy jakiś w domu na podorędziu ;)

Wyróżnienia

2009-10-06T19:35:00.000+02:00

Na mojej nowej drodze internetowej otrzymałam już wyróżnienia :) Miałam lekką zagwozdkę co dalej zrobić ale poczytałam, dokształciłam się i wreszcie mogę dopełnić obowiązków :)

Wyróżnienie dostałam od Aty i od Dorotyluk.

Bardzo dziękuję!

Posyłam dalej do:

Bajki za koty w wielu postaciach, a szczególnie kotki-psotki

szmatki łatki za fajne pomysły patchworkowe

dolina blekitnych kwiatow za cudne Mei Tai-e i inne śliczności

Zabawa cieniem i Aleksandra Jesienna

2009-09-27T21:27:00.000+02:00

Jesienią zabawa cieniem jest fajna, bo słońce już nisko.

W czasie gdy chłopcy oglądali mecz lokalnej ligi buraczanej tak oto bawiłyśmy się z Ulą :

Robiłymy też wspólne cienie udając muchy i motyle.

Ale niestety nie miał kto nam zrobić zdjęcia :(

.......................................................................

Wieczorem dokończyłam wreszcie Aleksandrę Jesienną.

Mogłam zatem przeprowadzić sesję zdjęciową:

Jesień

2009-09-26T20:38:00.000+02:00

Kiedyś, daaaaawno temu (według zapisków 13-08-1988r) wędrowałam dłuuugą i nużącą drogą z Baraniej Góry do Milówki, zachwycając się pojawiającymi sie gdzieniegdzie rudościami i kolorem światła. W tych pięknych okolicznościach przyrody spłynęła na mnie muza i popełniłam piosenkę. Oczywiście potem długo i żmudnie pracowałam nad aranżacją tej piosenki z użyciem mojej ukochanej wtedy gitary. Ale tekst powstał w górach i musiałam go od razu zapamiętać w całości bo nie miałam na czym pisać a poza tym pisać w trakcie wędrówki dość trudno jest :) Na szczęście z Baraniej Góry do Milówki schodzi sie tak długo, że zdążyłam sobie wbić ten tekst do głowy tak skutecznie, że do tej pory go pamiętam. Dzisiaj przypomniałam sobie tamtą aurę. Może światło, może zapach jesiennego powietrza na naszej wsi podziałały na mnie w ten sposób.

Oto moja piosenka

Zaniedbałeś Jesień

A Ona znów do ciebie idzie.

Zaniedbałeś Jesień

A ona znów ci niesie

W podarunku złote liście

Zostawiłeś ją na łące, na bezdrożu

W brzydkiej, szarakowej sukience

A ona dziś do ciebie, tylko popatrz, idzie

Wystrojona we wrzosów kobierce

Zakochałeś Jesień

i Słonecznikiem ją nazwałeś.

Zakochałeś Jesień

i obiecałeś szczęście

czarnego wina jej dawałeś

A ona cię wywędrowała po bezdrożach

W brzydkiej, szarakowej sukience

A ona dziś do ciebie idzie, tylko popatrz

Wystrojona we wrzosów kobierce

Zabłądziłeś Jesień

kochankę swoją porzuciłeś.

I zdradziłeś Jesień

z Wiosną i z Zimą wcześniej

a latem ze mną ją zdradziłeś.

A ona już Ci wybaczyła żeś porzucił ją

W brzydkiej, szarakowej sukience.

A ona dziś do ciebie idzie, popatrz tylko

Wystrojona we wrzosów kobierce.

szkoda, że nie mogę Wam jej zaśpiewać...

.........................

Kupiłam dzisiaj bukiet zrobiony z pewnej rośliny, która kojarzy mi się z dzieciństwem. Pamiętam, że w przedszkolu jesienią ozdabiała salę. Zawsze mi się podobała i chciałam chociaż dotknąć tych ślicznych, rudych bombek, ale byłam za mała, żeby sięgnąć tak wysoko jak były powieszone. Dzisiaj, pierwszy raz od dzieciństwa, zobaczyłam ją w bukiecie u starszej pani, sprzedającej jesienne kwiaty na ulicy. I mam! Mam ją i wreszcie mogę dotknąć tych ślicznych....

Gdyby ktoś wiedział jak ta roślina sie nazywa, to proszę o informację. Bardzo chciałabym ją zasadzić w ogrodzie.

Jest jeszcze jedna taka roślina, która kojarzy mi się z dziecięcą jesienią. Kwiaty, (a może owoce?) ma okrągłe. Nie kuliste a okrągłe właśnie. Takie owale wypełnione jakby papierem ryżowym. Może także wiecie jak się nazywa ...

Zeszłoroczny Anioł Świąteczny

2009-09-21T20:52:00.000+02:00

Trochę zamyślony, jakby nieśmiały.
Mieszka w domu pełnym innych Aniołów więc na pewno nie narzeka na brak towarzystwa.
Oto
Świąteczny Anioł 2008

Kocica Magica

2009-09-20T15:53:00.000+02:00

Kocica Magica jest miła i grzeczna.

Chodzi w zielonych spodenkach.

Ma też bordową sukienkę ale jej za bardzo nie lubi, więc nie dała się w niej sfotografować.

Imię dla Kocicy wymyśliła jej właścicielka, Ula.

Matylda

2009-09-20T13:25:00.000+02:00

Matylda, ubrana w za szeroką suknię z brązowego płócienka,

niczym Ania z Zielonego Wzgórza marzy o pięknej sukni z różowego muślinu...

Matylda nosi okulary i ma z tego powodu kompleksy.

Marzy o pięknych, długich, brązowych włosach,
które nie byłyby takie niesforne jak jej własne...

Matylda marzy też o czerwonych lakierkach, bo musi nosić filcowe bambosze...

Czy jej marzenia się spełnią ?